Nokaut to jedno z najbardziej emocjonujących zakończeń walki bokserskiej. Ale czy wiesz, że istnieje kilka jego rodzajów, które różnią się od siebie w istotny sposób?

KO – Knockout (Pełny Nokaut)

Klasyczny nokaut (KO) ma miejsce wtedy, gdy zawodnik zostaje trafiony tak mocno, że upada na podłogę i nie jest w stanie wstać w ciągu 10 sekund, podczas których sędzia liczy na głos. Liczy się każde trafienie, po którym jakikolwiek inny element ciała poza stopami dotknie podłogi ringu.

TKO – Technical Knockout (Techniczny Nokaut)

TKO jest orzekany, gdy sędzia przerywa walkę, choć zawodnik stoi na nogach. Następuje to w kilku sytuacjach:

  • Zawodnik nie broni się efektywnie (przyjmuje ciosy bez odpowiedzi)
  • Zawodnik sygnalizuje narożnikowi lub sędziemu, że nie chce kontynuować
  • Narożnik rzuca ręcznik na ring (ang. throw in the towel)
  • Lekarz ringowy stwierdza niezdolność do dalszej walki (kontuzja oka, głęboka rana)

💡 W statystykach zawodnika zarówno KO jak i TKO są zazwyczaj zapisywane jako „KO" — różnica jest widoczna jedynie w szczegółowych raportach walk. W nomenklaturze polskiej oba bywają określane po prostu jako „nokaut".

RTD – Retired (Rezygnacja między rundami)

Zdarza się, że zawodnik lub jego narożnik decyduje o zakończeniu walki w przerwie między rundami. Jest to technicznie inne od TKO, ale efekt jest ten sam — zawodnik nie wychodzi do kolejnej rundy.

Flotacja 8 sekund (Standing 8 Count)

W boksie amatorskim i niektórych formułach zawodowych sędzia może naliczyć stojącemu zawodnikowi 8 sekund ochronnego liczenia, jeśli uzna, że jest on poważnie narażony na niebezpieczeństwo. To chwila na ocenę jego stanu — jeśli sędzia uzna, że zawodnik jest zdolny do kontynuacji, walka trwa dalej.

Statystyki nokautów w boksie zawodowym

Historycznie około 40-50% walk zawodowych kończy się nokautem lub TKO. W wadze ciężkiej ten odsetek jest jeszcze wyższy — cięższe ciosy częściej prowadzą do rozstrzygnięcia przed czasem. W lżejszych kategoriach walka częściej dochodzi do decyzji sędziów.