Boks to sport, który funkcjonuje jednocześnie na dwóch zupełnie różnych planach — amatorskim (olimpijskim) i zawodowym. Choć zasady są podobne, różnice między nimi są bardzo istotne.
Ochrona głowy
Przez lata największą różnicą był kask ochronny — obowiązywał w boksie amatorskim, ale nie w zawodowym. Od 2016 roku jednak mężczyźni na Igrzyskach Olimpijskich rywalizują bez kasków, podobnie jak bokserzy zawodowi. Kobiety nadal używają kasków na poziomie amatorskim.
Format walki
| Parametr | Amatorski (mężczyźni) | Zawodowy |
|---|---|---|
| Liczba rund | 3 | 6 – 12 |
| Czas rundy | 3 minuty | 3 minuty |
| Przerwa | 1 minuta | 1 minuta |
| System punktowy | 10-9 za rundę | 10-9 / 10-8 za rundę |
Sędziowanie i punktacja
W boksie amatorskim kiedyś stosowano system komputerowego zliczania trafień — sędziowie wciskali przycisk za każdy czysty cios. System ten był krytykowany za niedokładność. Dziś obowiązuje bardziej tradycyjny system kartkowy, podobny do zawodowego.
Strój i sprzęt
Bokserzy amatorzy noszą koszulkę i spodenki z logo reprezentacji, a zawodowcy mogą walczyć bez koszulki — w samych spodenkach. Rękawice w boksie amatorskim mają zwykle specjalne białe „okno" na knykciach dla ułatwienia oceny trafień przez sędziów.
Ścieżka kariery
Większość wielkich mistrzów zawodowych zaczynała od boksu amatorskiego. Kariery olimpijskie budownicze są z reguły przez lata — zawodnik trenuje pod egidą związku sportowego, reprezentuje kraj na mistrzostwach Europy, świata i igrzyskach. Dopiero po zbudowaniu doświadczenia i osiągnięciach wielu przechodzi na zawodowstwo.
Są jednak wyjątki — słynny Mike Tyson miał za sobą krótką, aczkolwiek intensywną karierę amatorską. Floyd Mayweather Jr. zdobył brązowy medal olimpijski w 1996 roku i przeszedł na zawodowstwo w tym samym roku.